Wołyń

Film jest oparty na opowiadaniach Stanisława Srokowskiego, a wyreżyserował go jeden z najwybitniejszych polskich filmowców Wojciech Smarzowski (urodzony na Podkarpaciu, w Korczynie k. Krosna). „Wołyń” bez taryfy ulgowej przedstawia bestialstwo zbrodni wołyńskiej, ale jednocześnie nie ucieka od pytań dotyczących genezy tej przemocy i odpowiedzialności Polaków za krzywdy wyrządzane Ukraińcom przez długie dziesięciolecia. To uniwersalna opowieść o tym, jak rodzi się, rośnie oraz do czego może prowadzić nienawiść między narodami. Film wywołał wiele dyskusji w Polsce o przebiegu i przyczynach zbrodni wołyńskiej, niestety, nie został pokazany w Ukrainie.  

„Wołyń” był jedną z największych produkcji polskiej kinematografii drugiej dekady XX wieku. Powstawał przez cztery lata, kręcono go w czasie 80 dni zdjęciowych w różnych porach roku.  

Wołyńską wieś zagrała wybudowana na potrzeby filmu dekoracja na terenie Muzeum Wsi Lubelskiej, zdjęcia kręcono również w skansenach w Kolbuszowej i Sanoku, w okolicach Rawy Mazowieckiej i Skierniewic, w Kazimierzu Dolnym, na terenie Puszczy Kampinoskiej oraz w okolicach Bolimowa oraz nad Narwią koło Wizny. Na planie pojawiły się setki statystów, w tym grupy rekonstrukcyjne, zrealizowano ponad 130 ról aktorskich oraz wiele epizodów, a aktorzy mówili w pięciu językach: po ukraińsku, polsku, rosyjsku, niemiecku i w jidisz. Znakomite kreacje stworzyli w tym filmie debiutująca na ekranie Michalina Łabacz oraz Arkadiusz Jakubik, a na kształt artystyczny mocno wpłynęły scenografia Marka Zawieruchy, zdjęcia Piotra Sobocińskiego juniora oraz muzyka Mikołaja Trzaski.