Wilcze echa

Pierwsze lata po wojnie były trudne, ale dla literatury i dla filmu wyjątkowo bogate: pełne dramatyzmu, niebezpieczeństw, a także przygód. Być może, iż z czasem, gdy najbardziej bolesne wspomnienia przygasną i wyblakną, okres ten stanie się dla naszego filmu taką samą kopalnią tematów, jaką dla Amerykanów stał się pionierski okres <zdobywania Zachodu>. Wiadomo, że i wtedy działo się tam wiele rzeczy znacznie poważniejszych niż pojedynki sprawnych rewolwerowców, ale do tradycji literackiej i filmowej wszedł właśnie człowiek z koltem, jako idealny wyraziciel atmosfery owych lat. Przyjmując w warstwie fabularnej poetykę klasycznego filmu kowbojskiego, będę równocześnie próbował położyć nacisk na polskie realia. 

Zagrał też Lutek w filmie „Wilcze echa” – w czasie zdjęć na Połoninie opatrywał czyraka u samego chorążego Piotra Słotwiny, którego grał słynny Bruno O’Ya. Opatrywał też rany nóg majora Grabienia (Andrzej Szalawski), co odnotowano w księdze dyżurów Połoniny. Lutek Pińczuk: „Mojego Karo brali filmowcy do scen na Srebrnej Przełęczy, bo był nauczony galopu po Połoninie. Te przywiezione przez filmowców konie miały z tym spory problem, płoszyły się łatwo. Karo popisywał się również scenami upadku na specjalnie w tym celu skonstruowanej zapadni. Nawet zapłacili mi za użyczenie konia do filmu”. 

Nie przypominam sobie, aby kiedykolwiek w historii hollywoodzka gwiazda, będąca u szczytu popularności, zagrała główną rolę w filmie produkcji polskiej. Mało kto jednak pamięta, że przynajmniej raz była na to realna szansa. W 1966 roku poważnie brano pod uwagę obsadzenie w roli głównej w przygotowywanym wtedy filmie przygodowym Wilcze echa jednego z najpopularniejszych wówczas aktorów kina akcji: Kirka Douglasa. Amerykański gwiazdor nawet przyjechał do Polski i odwiedził popularną łódzką „Filmówkę”  (…). Niestety, w czerwcu następnego roku na Bliskim Wschodzie wybuchła „wojna sześciodniowa”, a zaraz potem w Polsce zaczęła się nieudolnie skrywana pod hasłami antysyjonistycznymi kampania antysemicka. W takiej sytuacji mający żydowskie korzenie Kirk Douglas nie chciał brać udziału w realizacji polskiego filmu. Niemal w trybie alarmowym został więc ściągnięty z Estonii aktor i sportowiec (koszykarz i waterpolista), przeszło dwumetrowy Bruno O’Ya, który na następne ćwierć wieku zatrzymał się w Polsce.