Ułaskawienie

„Ułaskawienie” ma być obrazem bardzo osobistym. Chcę powołać się w tym filmie na życie moich dziadków – Anny i Jakuba. W ich losie wpisanym w panoramę losów polskich pierwszych lat po wojnie przechował się jakiś szczególnie przejmujący depozyt cierpienia, uporu, odwagi i… miłości. Przez lata uczyłem się historii o bohaterach; w Szkole Podstawowej w Popielawach, w liceum we Wrocławiu, na studiach, na ulicy. Zmieniały się ustroje, z nimi perspektywy, ale jedno pozostało niezmienne: pewność, że najodważniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek poznałem, była moja babcia Hania, zaś mężczyzną mój dziadek Jakub.

Patrząc na strukturę tego filmu, można podzielić ją na dwie części: pierwsza to ta bardzo mocno trzymająca się faktów i będąca efektem ponadrocznego przeglądania dokumentów w Instytucie Pamięci Narodowej, czytania zeznań żołnierzy wuja, który był dowódcą w Konspiracyjnym Wojsku Polskim. Druga część będąca zadośćuczynieniem to skutek działania mojej wyobraźni. Mam nadzieję, że dziadkowie, którzy tam wyglądają zza chmurki, dają na to przyzwolenie. Czuje to w tym, że nam się pogoda układa, jak trzeba: w zależności potrzeby mamy deszcz, słońce, wiatr.