Proste pragnienia

„Nie rozmawiać” można także mówiąc. Dzieje się tak wtedy, gdy nie zwraca się uwagi na to, co druga osoba ma do powiedzenia. Chciałbym bardzo, aby film został odczytany jako film o potrzebie bliskości z drugim człowiekiem, bo gdy zanikają relacje międzyludzkie, gdy zostajemy sami – wtedy dopiero rozumiemy, jak ważny jest i jak potrzebny bliski człowiek.

Film Stacharskiego jest z pozoru mroczny, pesymistyczny, wydaje się, że bohaterowie pozbawieni są jakichkolwiek perspektyw na przyszłość, a ich wzajemne relacje skazane są na nieuchronną klęskę. Reżyser jednak nie poniża ani Joli, ani Zbyszka, ani Rafała, nie każe im spadać na samo dno, żeby dopiero wtedy mogli odbić się ku lepszej przyszłości, i niejako narodzić na nowo (…). Ostatecznie film Stacharskiego nastraja optymistycznie.

To był specyficzny plan, grałam jedną z głównych ról, więc praca była wyczerpująca. Ale za to przemyskie piękne plenery dodawały nam energii. Bardzo lubię to miasto, mogę wręcz powiedzieć, że jestem nim zafascynowana. Lubię tu wracać (…). Poza tym, muszę dodać, że z Przemyślem jestem także związana sentymentalnie – moja mama pochodzi stąd, dopiero później trafiła na ziemie odzyskane. Ja do Przemyśla trafiłam po raz pierwszy już kilka lat temu, 5 może 6 lat temu. Nie wiem, czy mogę powiedzieć, ale jestem po trosze matką chrzestną tego pomysłu, aby Proste pragnienia kręcić właśnie tu.

Przemyśl to jedno z najpiękniejszych miast. W niczym nie ustępuje porównywalnym miastom we Francji czy włoskiej Toskanii. Chcemy, by miasto było jednym z bohaterów tego filmu, by jego niezwykły klimat tworzył „obudowę” całej akcji.