Disco Boy

[Aleksiej] to bohater, który pochodzi z bardzo heteronormatywnej społeczności, gdzie obowiązywało binarne rozróżnienie na to, co męskie i niemęskie. Taki podział jest bardzo przemocowy, prowadzi do napięć i wyklucza osoby, które nie chcą się temu podporządkować. Aleksiej stara się sprostać tej normie, ale nosi w sobie pęknięcie, które uwalnia jego stłumione emocje oraz część jego niewyrażonej osobowości. Takich skonfliktowanych wewnętrznie bohaterów szukam w kinie. 

Mieszkałem w swoim życiu w wielu miejscach i próba zrozumienia inności jest dla mnie bardzo ważna. Nie możemy ograniczać się wyłącznie do tego, co lubimy lub w co wierzymy. Powinniśmy zainteresować się także innym spojrzeniem na historię. Wydaje mi się, że to nam umyka. Przywykliśmy do oglądania świata wyłącznie z jednej perspektywy. Ale nadal wierzę w dialog. Wierzę w to, że pokój podpisuje się z wrogami, a nie z przyjaciółmi. I wierzę, że musimy w życiu tańczyć z innymi, bo mamy tylko jeden świat. Nie możemy dopuścić do podziałów. Nie jest to łatwe, bo czasami nie mamy nic wspólnego z naszymi wrogami. Ale takie jest miejsce, w którym żyjemy, i musimy znaleźć jakieś rozwiązanie (…) Akcja toczy się na wschodzie Europy, w Paryżu i w dżungli. Staraliśmy się więc tak ukształtować pion produkcyjny, żeby miało to sens. Zdobyliśmy polskiego producenta, polskie finansowanie. W międzyczasie pojawiły się zawirowania, ale na szczęście region podkarpacki włożył w produkcję trochę środków i udało się ocalić zamierzony kształt filmu. Byłem bardzo szczęśliwy, że mogłem kręcić w Polsce. Ekipa była niesamowicie profesjonalna i zaangażowana. Nie miałem żadnych problemów z pracownikami technicznymi. Wszyscy podeszli do tego filmu z entuzjazmem i szczodrością. A był to obraz trudny do nakręcenia.