Bandyta

To jest film o rozpadzie pewnego świata. – mówi [Maciej] Dejczer – Jeden ustrój padł, drugi jeszcze się nieukształtował. Powstała jakaś dziura. (…) Strona rumuńska odmówiła ekipie filmowej wjazdu na teren Rumunii, gdzie miały być kręcone zdjęcia plenerowe. Scenariusz został uznany za antyrumuński.

Już dawno żaden scenariusz nie zachwycił mnie i nie wzruszył tak, jak ten autorstwa Cezarego Harasimowicza. Od chwili, gdy przeczytałem historię bandyty, marzyłem, aby go zagrać. Poprosiłem o spotkanie z Maćkiem. Przegadaliśmy w Kolonii kilka godzin, powiedziałem mu, że jeśli nie pasuję do jego wyobrażeń o bohaterze „Bandyty", natychmiast się wycofam. Ale to nie było potrzebne. Nieczęsto zdarza się spotkać reżysera, który miałby tak magiczny wpływ na widzów. Naprawdę nie jest łatwo wycisnąć ze mnie łzy, a na „300 mil do nieba", podczas ostatniej sceny, kiedy ojciec prosi dzieci, by nie wracały, rozczuliłem się."

Historia została opowiedziana efektownie, ale po łebkach, jakby opowiadał ją nam ktoś zniecierpliwiony, kto nie ma czasu, żeby wysłuchać swoich postaci do końca. Reżyser nie daje widzowi wytchnienia, bombarduje nas scenami o wielkiej intensywności i urodzie. Film ma wiele puent, które nie znajdują wybrzmienia i w rezultacie nie tworzą kulminacji. Stwarza ją w sposób sztuczny bałkańska muzyka Michała Lorenca, który mógłby konkurować z Bregoviciem, ale jest to muzyka ponad stan tego filmu; mówi o czymś, czego w nim nie ma. Co w takim razie jest w „Bandycie" najważniejsze? Twarze dzieci, bijąca z nich powaga. One jedne robią tu wrażenie dorosłych. W sumie trwająca od kilku lat przygoda polskiego scenarzysty i reżysera, z którą łączono największe nadzieje, dała rezultat rozczarowujący. Jest to upadek z wysokiego konia. Gwiazdorski, znakomicie sfotografowany, dynamicznie wyreżyserowany film patrzy na nas martwą twarzą. Może rodził się zbyt długo?