\ Wino truskawkowe

  • ReżyseriaDariusz Jabłoński
  • ScenariuszAndrzej Stasiuk, Dariusz Jabłoński (na podstawie „Opowieści galicyjskich” Andrzeja Stasiuka)
  • ScenografiaFrantišek Lipták
  • MuzykaMichał Lorenc
  • ZdjęciaTomasz Michałowski
  • ObsadaJiří Macháček, Zuzana Fialová, Marian Dziędziel, Robert Więckiewicz, Maciej Stuhr, Jerzy Radziwiłowicz, Maria Ciunelis, Lech Łotocki, Mieczysław Grąbka, Marek Litewka

Produkcja: Polska, Słowacja | Czas trwania: 107 min. | Producent: Apple Film Production | Premiera: 8 maja 2009

Zdjęcia do filmu rozpoczęły się: 20 sierpnia 2005

Melancholijna ballada o mieszkańcach miasteczka Żłobiska położonego przy słowackiej granicy. To tu przyjeżdża Andrzej, młody policjant ze stolicy. Po utracie żony i córeczki mężczyzna niczego nie oczekuje i niczego nie pragnie.

Dariusz Jabłoński i Andrzej Stasiuk pokazują nam realia życia społeczności pozostawionej w wyniku transformacji ustrojowej samej sobie, i z czułością przyglądają się ludziom tęskniącym do „czasu za pegeerów”, gdy żyło im się lepiej. Opowieść o miłości, zazdrości i zbrodni toczy się nieśpiesznie, zbaczając co chwila w stronę magicznego realizmu. Może to on sprawia, że ludzie, którzy co rusz przeżywają rozczarowania i tragedie, ciągle potrafią robić swoje? W tym miasteczku wszyscy wiedzą, że po prostu „trzeba żyć”.

 

MG0028
MG0764
MG2506
MG2446
MG2683
MG3421
OG0601269120PB
OG0601299582PB
OG0605149440PB
wino-truskawkowe-5
wino-truskawkowe-6
wino-truskawkowe
wino-truskawkowe1
wino-truskawkowe3
wino-truskawowe2

 

Twórcy o filmie i miejscu

Dariusz Jabłoński
reżyser i autor scenariusza:

„Ludzie z Jaślisk mają inne poczucie czasu. Zegarek, w którym liczy się słońce, a nie wskazówki odmierzające kolejne minuty spotkań, przerzucania papierów, biznesu. Oni nie trwonią życia na pastowanie butów. I rzeczywiście nie mają poniedziałku i wtorku. Ale za to czują pory roku (…). Tam wszystko wybucha feerią barw, a ludzie nie patrzą w dół, lecz w górę. Człowiek jest taki jak przeciwności, z którymi się mierzy. W mieście ludzie martwią się, gdy piją ich niewygodne spodnie. W Jaśliskach wychodzą z domu i idą do 200-letniego bukowego lasu, wiedząc, że mogą z niego nie wyjść, bo zamarzną albo zgubią drogę. To ziemia, gdzie duchy są z krwi i kości i ludzie są z krwi i kości. Tam zdarza się, że człowiek bierze nóż i zabija drugiego człowieka. Ale nie dla pieniędzy, tylko za zdradę albo z zemsty. Tam się nie kłamie i niczego nie udaje. Od mieszkańców Jaślisk można nauczyć się poważnego stosunku do świata. Tego, że życie trzeba brać serio. Oni jak pracują, to pracują, jak się bawią, to się bawią. No a jak piją, to na umór”.

Krzysztof Kwiatkowski, Piwo w wychodku, „Wysokie obcasy” 2009, nr 19.

Andrzej Stasiuk
autor „Opowieści galicyjskich” i autor scenariusza:

"Film przypomina książkę. Właściwie teraz to już sam nie wiem, co według czego było robione. Darek Jabłoński ustawił kamerę w tych samych miejscach, w których wiele lat temu wymyśliłem "Opowieści galicyjskie". W ten przedziwny sposób mogę dzisiaj oglądać własne wizje, własne myśli. I ta opowieść o miłości, śmierci i o pokutującym duchu została rozświetlona jakimś nieco nieziemskim blaskiem, cudownym blaskiem kina, który przypomina jednak jasność nadprzyrodzoną. Tym razem chyba udało się pokazać niewidzialne".

filmpolski.pl

 

Z archiwum Telewizji Polskiej

Jak to się zaczęło

Dariusz Jabłoński
reżyser i autor scenariusza:

 „Zaintrygowało mnie w książce [„Opowieści galicyjskie” Andrzeja Stasiuka] poczucie humoru – tragiczne, wypływające z groteski życia. Skojarzyło mi się z kulturą, na jakiej się wychowałem – z filmami Formana, Menzla, Chytilovej, z powieściami Hrabala. Nawet w polskim kinie, na przekór romantycznej duszy narodowej, wolałem Munka od Wajdy (…) Andrzej nie miał telefonu. Napisałem list: 'Szanowny Panie, czytałem opowieści galicyjskie. Chciałbym zrobić na ich podstawie film'. Po trzech miesiącach dostałem odpowiedź: 'Szanowny Panie, mnie również to interesuje'. (…)  Kiedy umówiliśmy się po raz pierwszy u niego, mieszkał w Czarnym, w chałupie bez prądu. Pojechałem w półbutach, marynarce, błyszczącym metalicznie samochodem. Czekałem cztery godziny pod chatą. Nie było go, nie zostawił żadnej kartki. Odwiedziłem osła w stajni i zobaczyłem w stodole stary pogruchotany gazik. Zrozumiałem, że Andrzejowi cztery godziny różnicy nie robią”.

Krzysztof Kwiatkowski, Piwo w wychodku, „Wysokie obcasy” 2009, nr 19.

„Zeszliśmy całe Jaśliska, szukając domu, który miał ‘zagrać’ w filmie – wspomina [producentka] Iza Wójcik. Przemoknięci, bo zimno i padał mokry śnieg. Przekonywała reżysera: dalej już nie ma po co iść, to koniec wsi. On się upierał: Stasiuk napisał, że dom Lewandowskiego jest tuż za wsią.

– Poszedłem dalej i ten dom tam był! – mówi Jabłoński. Murowany, opuszczony, w środku pokryte kurzem i pajęczynami meble, rozwalające się łóżko, stare zegary. Nie trzeba było scenografa…”

Ewa Gorczyca, Tomasz Jefimow, Jak Jaśliska wypadły w filmie Wino Truskawkowe, „Nowiny” 9.05.2009.

 

 

mapa lokacji filmu

Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej.


więcej